Hulp aan kinderen met dyslexie

Als u vermoedt dat uw kind dyslectisch is, is het raadzaam om dat aan de leerkracht voor te leggen. Ouders mogen van leraren verwachten dat zij een leerstoornis vroegtijdig opmerken.

Leerkrachten behoren in een dossier alle gegevens te verzamelen over uw kind, zoals de toetsgegevens en andere gegevens (bijvoorbeeld vragenlijsten over het sociaal welbevinden van een kind op school en observatielijsten). Dossiervorming is belangrijk voor de uiteindelijke dyslexieverklaring. Het dyslexieonderzoek wordt onder andere aan de hand van de gegevens uit het dossier gestaafd. De school kan door middel van didactisch onderzoek vaststellen hoeveel maanden achterstand (of voorsprong) een leerling in technisch lezen en of spellen heeft en waar de hiaten precies zitten en welk onderdeel voorrang heeft bij extra begeleiding.

Per schooljaar rekent men een didactische leeftijd (DL) van tien maanden. Men rekent vanaf groep 3. Dus eind groep 3 heeft een leerling een DL van tien maanden. Eind groep 4 een DL van 20 maanden, enzovoort. Achterstanden en vorderingen kunnen in DLE’s berekend worden (didactische leeftijdsequivalenten). Als een leerling halverwege groep 4 (DL vijftien maanden) voor technisch lezen een DLE van tien maanden heeft, dan heeft die leerling een achterstand van een half schooljaar.

Je mag van een school verwachten dat wordt ingegrepen als een leerling een dergelijke achterstand heeft. Dat betekent dat er een handelingsplan opgesteld wordt waarin geformuleerd wordt hoe de school die achterstanden wil wegwerken, ofwel er zorg voor wil dragen dat die niet nog groter worden.

Een leerling met een laaggemiddelde intelligentie zal sowieso met een achterstand de basisschool verlaten. Maar zeker als een leerling een gemiddelde- of bovengemiddelde intelligentie heeft en toch opvallende leerachterstanden laat zien, is er iets aan de hand!

Als de school over een voldoende budget beschikt dan kan de school de leerling laten onderzoeken op dyslexie door een geregistreerde psycholoog of pedagoog van de schoolbegeleidingsdienst.

De dyslexieverklaring is vooral van belang voor de erkenning van de handicap bij de leerling en met het oog op de doorstroming naar het voortgezet onderwijs. Voor dyslectische leerlingen, waarvan de school in het bezit is van een dyslexieverklaring, is er een gesproken versie op geluidscassette beschikbaar van de Cito-Eindtoets. De leerling maakt de toets afgezonderd van de rest van de leerlingen, of met behulp van een koptelefoon. Voor dyslectische leerlingen die niet in het bezit zijn van een dyslexieverklaring kan de vergrote versie en of extra tijd een oplossing bieden.

Overigens kan de schoolleiding ook zonder dat er al een dyslexieverklaring is er toe besluiten om voor een leerling maatregelen te nemen en een handelingsplan op te stellen.

Suggesties voor de hulp die ouders aan hun kinderen met dyslexie kunnen bieden:

Hoewel ouders geen specialistische begeleiding kunnen geven, is hun steunende rol doorslaggevend. Het is belangrijk dat ouders hun kinderen opvangen en bemoedigen. Voor het gevoel van eigenwaarde en het zelfvertrouwen van het kind, is het zeer van belang dat er gekeken wordt naar waar het allemaal wél goed in is. En dat het succeservaringen beleeft! Acceptatie van het probleem door de ouder en door de leerkracht werkt ondersteunend bij acceptatie door het kind.

Daarnaast kunnen ouders hulp bieden door bijvoorbeeld spelenderwijs allerlei oefeningen te doen, zonder dat een kind meteen het gevoel heeft dat hij/zij met leren bezig is. Denk daarbij aan: